در آئين زرتشت، اَهورا مَزدا با آتش يكي نيست!

آذر كه در گاثها " آتَرْ" است به معناي آتش و يكي از ايزدان است. در هيچ كجاي گاثها خدا را با آتش يكي ندانسته است. در همه ي اديان "نور" نماد خداست. در سنت يهود، "يهوه" (خداي يهود) در آتش و نور ظاهر مي شود و با موسي گفت و گو مي كند. در انجيل آتش در حد كمالش نمادي از "مسيح" (خداي مسيحيان) است. در قرآن "الله" نور آسمان ها و زمين است. در اوستا نيز اَهورا مَزدا "نور" خوانده مي شود. در همه ي اقوام ابتدائي وقتي مي خواستند به خدايان نذر و فديه بدهند آنها را در آتش مي ريختند، زيرا باور داشته اند كه با رفتن شعله و دود به آسمان ها، خواهش فديه كنندگان زودتر بر آورده مي شود.

نور، نماد و تجلي خداوند است!

زرتشتيان نور را نمادي از اَهورا مَزدا مي دانند و در هنگام نماز به نور، خواه خورشيد، ماه و آتش نگاه مي كنند. نور و روشنايي سر منزل خدايي است. با توجه به اينكه خدا همه جا هست و نور خورشيد هميشه بر بخشي از زمين مي تابد، قبله گاه زرتشتيان نور است؛ زيرا خدا همه جا هست و سر منزل او جاي معيني ندارد. و از اين رو، نور مناسب ترين قبله گاه به نظر مي رسد. نكته ي ديگر اين است كه هنگامي كه يك نفر زرتشتي مي گويد آتش مقدس است و نبايد آلوده شود، او يك دستور مذهبي را انجام مي دهد. تقدس در فرهنگ زرتشتي يعني راستي، پاكي، سازندگي و فراواني. همه ي عناصر طبيعت مقدس اند و بايد از آلودگي حفظ شوند. آب، خاك، هوا، آتش و هر چيز ديگر. ريختن چيزهاي پليد در آتش باعث آلودگي هوا مي شود. (امروزه در همه ي كشورهاي متمدن، جنبشي در جهت جلوگيري از آلودگي هوا در جريان است.)